VERENIGDE STATEN 2015 // DAG 1 // DAG 2 // DAG 3 // DAG 4 // DAG 5 // DAG 6 // DAG 7 // DAG 8 // DAG 9 // DAG 10 // DAG 11 // DAG 12 //

   Reisverslag Verenigde staten 2015   //  Dag 5  //   Alamogordo  ->  Chinle

Dag 5 : The long way north!

We worden vandaag wakker in ons echt Amerikaanse motel en hebben eigenlijk erg goed geslapen. Op een enkele trein die met een luchthoorn aan voorbij kwam na was het prima te doen. Voor het eerst overnachten we ergens waar we geen ontbijt inbegrepen hebben en dus zit er maar 1 ding op, Denny’s 24 hour breakfast! Het is slechts een paar minuten rijden en het is een echte Amerikaanse diner met sitting boots. We bestellen een typisch Amerikaans ontbijt en dan heb je één garantie, het is altijd teveel! Buiten is de lucht mooi blauw en we besluiten om na het ontbijt toch nog een keer naar white sands te rijden.

Slechts 20 minuten rijden later kunnen we met het zelfde entree kaartje als gister het park weer in rijden. En ow, ow, ow wat ben ik blij dat we toch nog even terug gegaan zijn. De zon en de blauwe hemel maken dit echt een onvergetelijke plek. Het zand is eigenlijk geen zand maar gips dat vanuit een berg keten ten zuide van hier komt aanwaaien. Waar het gister nog een beetje grauwig oogde is het nu echt parel wit. We moeten ook gewoon een zonnebril op doen om wat te zien en geen hoofdpijn te krijgen. Helaas hebben we ivm de lange reisdag niet heel veel tijd maar dat geeft niet. We wisten precies waar de duinen op hun mooist waren omdat we er gister al geweest waren en dus hoefden we niet het hele park door. Na een uurtje moesten we echt de weg en hebben we deze geweldige plek achter ons gelaten.

We zijn via Alamogordo naar het noorden gereden over de highway 54. Vanaf Carrizozo zijn we richting het westen gegaan over de 380. Dit is een schitterende weg die meerdere keren van landschap lijkt te veranderen. Halverwege staan we dan ineens bij het bordje “Trinite site”. We besluiten hier in te rijden en te kijken hoever we kunnen komen. Een paar mijl verder worden we bij de entree van de leger basis tegen gehouden en mogen we helaas echt niet verder. De man verteld dat de site alleen toegankelijk is op de eerste zaterdag van april en oktober. Dat is volgende week, echt enorm balen! De man verteld dat de site zelf wel aan het eind van deze vallei ligt op ongveer 20 mijl van waar we nu staan. Het is toch een bizar idee dat hier 70 jaar geleden de eerste atoombom af ging en daarmee het verloop van de tweede wereld oorlog grotendeels bepaalt werd. Als we hier 70 jaar geleden gestaan hadden was er waarschijnlijk niks meer van ons terug gevonden.

Een beetje telleur gesteld dat we niet op de site zelf konden besluiten we verder te rijden. We kunnen in elk geval zeggen dat we echt niet dichter bij konden komen dan we nu waren, toch al een ervaring op zichzelf! We rijden verder naar het noorden en vanaf het plaatsje “Los Lunas”draaien we de Historic route 66 op richting het westen. Route 66 was ooit de eerste weg die het oosten van Amerika met het Westen verbond. Hierdoor ontstond er een geweldige economie rond de weg met overal hotels, motels, restaurants, garages en tankstations. Het moet hier echt een geweldige belevenis geweest zijn in de begin jaren.

Wij volgen de weg niet helemaal omdat het soms onduidelijk is hoe we moeten rijden. We komen echter tot de conclusie dat van het romantische beeld dat mensen hebben bij route 66 eigenlijk niet veel meer over is. Sinds de komst van de Interstate die soms 30 meter verderop ligt is de originele route 66 zwaar in verval geraakt. Overal staan lege en vervallen winkels, hotels, motels, garages etc. etc. Het is gewoon niet eens meer prettig om over de weg te rijden omdat er gewoon niks meer is dat de moeite is om te bekijken. Letterlijk alles langs de weg is vervallen en verlaten, toch zonde want aan de hoeveelheden gebouwen te zien moet het vroeger echt een spektakel geweest zijn om hier te rijden. Uiteindelijk verlaten wij dan ook de route 66 en kiezen voor de veel snellere interstate 40 die we volgen tot het plaatsje Gellup.

In Gallup verlaten we de snelweg en rijden we richting rijden we over de 264 door een erg afwisselend gebied van bossen en rode rotsen. Het laatste stuk van onze reis vandaag rijden we over de 191 en dit is echt een schitterende weg met veel vergezichten, rode rotsen en een prachtige lucht die vol zit met plukken regen wolken. De zon schijnt door de wolken en dit geeft prachtige lichtstralen op de gebieden eronder. In Chinle checken we in bij onze lodge, nouja eigenlijk is de lodge gewoon een motel maar dan een stuk luxer dan die van gisteren. We besluiten nog even de zonsondergang te kijken en rijden dan naar het dorp om wat te gaan eten. Een super lange reis dag maar eigenlijk zijn we onderweg niet een plek tegen gekomen die het waard was om eerder te stoppen. Morgen een kort ritje naar ons volgende hotel maar eerst gaan we een bezoek brengen aan de reden van dit hotel, Canyon de Chelly nationaal park!

Overnachting : Sacret canyon lodge, Chinle (Arizona)

Volgende pagina    Volgende pagina